Kamal

Kamal Bergman, geen alledaagse naam als Mark de Jong of Marcel de Vries. Maar ook zeker niet gek, als tweede zoon van een Sallandse schone en een mysterieuze Marokkaan.

Deze combi verklaart ook gelijk Kamals bijzondere persoonlijkheid: een harmonieuze mix van Noord-Afrikaanse warmte en temperament, met Twentse humor en nuchterheid. Kamal leek in de wieg gelegd voor basketbal.

Al snel bleek zijn liefde voor muziek nog groter. Zijn neef René Brama- van het befaamde Hidden Charms Records label- leerde hem dat er veel meer was tussen hemel en gitaar, dan Nirvana en Pearl Jam.

Zijn all time “Hero” ontdekte hij tijdens nachtelijke uren met vrienden voor WDR’s Rockpalast: Rory Gallagher. Volgens Kamal de puurste.

Intussen regelde hij ook zijn eerste eigen oefenruimte. In Enter, vlakbij zijn geboorteplaats Almelo, vond hij een boerderij. Samen met zijn muziekvrienden ging hij daar helemaal los. Met een Howlin’Wolf stem de eerste zinnen uit de bijbel zingen. Dat soort werk.

Kamal werd een naam in het Twentse muziekcircuit. Van het oprichten van een popcollectief tot het organiseren van (tribute-)concerten tot radiopresentator: wat deed hij niet. Lokaal beroemd was zijn avondprogramma op Aavisie, Omroep Almelo. Met veel pret luisteraars dollen in ‘Hotel Rettepetet’.

Zijn eigen muzikale carrière kreeg echt vorm in bluesband Jack Barker. Met onder anderen Patrick Waanders –ex-Sound Press– beleefde hij veel hoogtepunten, maar ook intens verlies. Dit met het overlijden van de zeer geliefde drummer en geluidsman Alex Gomies.

Met Patrick Waanders en Jubbe Muller begon hij de band die uiteindelijk The Sound Press werd.

Naast muziek legt hij zich vol hartenlust toe aan het schrijven van proza. We zeggen dan ook graag: “Als de nachten langer worden en de dagen korter, dan ga ik vroeg naar bed met de nieuwe Bergman!”: www.kamalbergman.nl

Als je met Kamal een drankje doet, verwacht dan een echte, geïnteresseerde vriend. Met wie het wel eens heel laat zou kunnen worden…